बिस्तारै आयौ जीवनमा मेरो

बिस्तारै आयौ जीवनमा मेरो बिहानी बनेरहरायौ किन बिर्सेको कुनै कहानी बनेर

चल्दछ हावा उड्दछ पात हरायो वसन्तआँसुको भेल नयनबाट बग्दछ अनन्त

पलाँस फूल न कतै चलेँ न झर्न सकेँ मयादमा तिम्रो न बाँच्न सकेँ न मर्न सकेँ म

नदेऊ धोका हे दैव बरु जन्म नै नदेऊजिउँदै मारी हरेक पल यो प्राण नलेऊ।